عجیب‌ترین خودروهای فرمان‌وسط

پشت فرمان می‌نشینید و تمام خودرو حول محور شماست. دید متقارن به دو طرف جاده، پدال‌هایی کاملاً هم‌راستا با بدن و توزیع وزنی که خودرو را مثل امتدادی از خود راننده می‌کند. این چیدمان، با صندلی راننده روی خط مرکزی، واقعاً شبیه کابین جنگنده‌هاست. مهندسان آن را برای حذف مشکلات ارگونومیک، بهبود توزیع جرم و نزدیک‌کردن حس رانندگی به یک خودروی مسابقه‌ای واقعی انتخاب کرده‌اند. خودروهای فرمان‌وسط.

بیت‌ران: خودروهای فرمان‌وسط از نظر کاربردی انتخاب‌های معمولی نیستند. ورود و خروج دشوار است و پارک‌کردنشان هم راحت نیست. اما از نظر کنترل‌پذیری و حس فرمان‌بری، تجربه‌ای دارند که کمتر خودرویی ارائه می‌دهد.

عجیب‌ترین خودروهای فرمان‌وسط

فراری  ۳۶۵ P Berlinetta Speciale (۱۹۶۶)

از اولین خودروهای جاده‌ای فرمان‌وسط است و فقط دو دستگاه از آن ساخته شد. می‌گویند انزو فراری شخصاً با نصب موتور V12 در وسط شاسی برای یک خودروی خیابانی مخالف بود و آن را بیش از حد خطرناک می‌دانست. اما سرجیو پینین‌فارینا، طراح معروف شرکت پروژه را ادامه داد و شاسی مسابقه‌ای ۳۶۵ P2 را با بدنه‌ی آلومینیومی و سقف شیشه‌ای ضدحرارت ترکیب کرد.

یکی از دو دستگاه به جانی آنیلی، رییس وقت فیات، رسید. پای او پس از حادثه‌ای در سال ۱۹۵۲ دچار محدودیت حرکتی شده بود و صندلی مرکزی برایش مناسب‌تر بود. آنیلی جعبه‌دنده را هم به نسخه‌ای نیمه‌اتوماتیک تغییر داد تا رانندگی آسان‌تر شود. این خودرو پیش‌نمایشی از فراری‌های موتور ‌وسط آینده بود، سال‌ها پیش از آنکه این ساختار وارد تولید انبوه شود.

مک‌لارن F1 (۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸)

گوردون مورای (طراح مک‌لارن) این خودرو را برای شکستن رکورد سرعت طراحی نکرد، بلکه می‌خواست مشکلات ارگونومیک سوپراسپرت‌های زمان خود را حل کند. او پس از رانندگی با تقریباً همه‌ رقبا متوجه شد قوس گلگیرها، پدال‌ها را منحرف می‌کند و راننده مجبور است کمی کج بنشیند. قرار دادن صندلی در مرکز کابین این مشکل را کاملاً حل کرد و حس کنترل یک خودروی فرمول یک را هم به همراه آورد.

نکته‌‌ای هواگیر روی سقف است که مستقیماً به موتور وصل می‌شود و اثر «رم‌ایر» ایجاد می‌کند. این پدیده در سرعت‌های بالا قدرت موتور را بالا می‌برد و در آزمایش‌های نهایی به ثبت حداکثر سرعتی نزدیک به ۳۸۷ کیلومتر بر ساعت کمک کرد. تنها ۱۰۶ دستگاه ساخته شد و این خودرو هنوز سریع‌ترین خودروی تولید انبوه با پیشرانه‌ی نچرال (بدون شارژر) در جهان است.

BAC مونو (از ۲۰۱۱ تا امروز)

این اسپرتستر انگلیسی انگار هیچ تمایلی به راحتی ندارد. بدون سقف کامل، در برخی نسخه‌ها بدون شیشه‌ی جلو و با یک صندلی سطلی سفت. البته صندلی و فرمان را می‌توان مطابق بدن مالک قالب‌گیری کرد و مواد داخلی در برابر شرایط سخت مقاوم‌اند. پیشرانه‌ چهارسیلندر تنفس طبیعی‌اش بیش از ۳۰۰ اسب‌بخار قدرت دارد.

بیشتر بدانید: ماشین پلیس‌های امارات: ناوگان ابرخودروهای میلیون دلاری

چون وزن خودرو زیر ۶۰۰ کیلوگرم است، نسبت قدرت به وزن آن حتی بسیاری از هایپرکارهای گران‌قیمت را به چالش می‌کشد. در عمل یک ماشین فرمول یک است که مجوز تردد در خیابان گرفته. در مقابل، نقطه‌ضعفش هم که روشن است. فقط یک نفر را سوار می‌کند.

مک‌لارن Speedtail (۲۰۲۰–۲۰۲۱)

این هایپر-جی‌تی با ۱۰۶ دستگاه تولید، ادای احترامی مستقیم به F1 بود، اما با رویکردی مدرن‌تر. صندلی‌های سرنشین بخشی از شاسی‌اش هستند و این یکپارچگی وزن را کاهش می‌دهد. شیشه‌ الکتروکرومیک در بخش بالایی شیشه‌ جلو با فشار یک دکمه تیره می‌شود و نیاز به آفتاب‌گیر را از بین می‌برد. آینه‌های جانبی هم حذف شده و دوربین‌هایی جایگزین آنها شده‌ که در سرعت بالا جمع می‌شوند تا مقاومت هوا (درگ) کم شود.

صندلی مرکزی با چرم اعلا پوشانده شده که نشستن رویشان را رویایی می‌کند. قدرتش حدود ۱۰۳۵ اسب‌بخار و تمرکز شدید بر آیرودینامیک، آن را به یکی از سریع‌ترین خودروهای تولید محدود جهان تبدیل کرده است.

بیشتر بدانید: معروف‌ترین تاکسی‌های دنیا

گوردون مورای T.50 (از ۲۰۲۰)

مورای پس از سال‌ها، نقایصی را که از F1 به یاد داشت برطرف کرد. ستون مرکزی باریک‌تر، تهویه‌ کارآمدتر، مخزن سوخت ایمن‌تر و ترمزهای بهتر. اما برجسته‌ترین ویژگی‌اش، فن ۴۰۰ میلی‌متری عقب است که از افسانه برابهام BT46B، خودروی فن‌دار ممنوع‌شده‌ فرمول یک، الهام گرفته. این فن همراه با اسپویلرهای فعال، نیروی رو به پایین (داون‌فورس) را تا ۵۰ درصد افزایش می‌دهد یا در حالت‌های خاص درگ را کاهش می‌دهد.

پیشرانه ۳.۹ لیتری V12 کازورث، سبک‌ترین V12 جاده‌ای جهان است، تا ۱۲۱۰۰ دور در دقیقه می‌چرخد و از حالت آرام تا دور قرمز تنها ۰.۳ ثانیه زمان می‌خواهد. وزن کل از یک تن کمتر است و جعبه‌دنده دستی شش‌سرعته تجربه رانندگی را کاملاً در سطح حرفه‌ای نگه می‌دارد.

زینگر ۲۱C

این هایپرکار آمریکایی بیش از هر چیز تصویری از آینده‌ اسپرت‌سازی است. بسیاری از قطعات آن با چاپ سه‌بعدی فلزی و بهینه‌سازی به‌ کمک هوش مصنوعی طراحی شده‌اند. روشی که وزن را کاهش می‌دهد. شرکت مادر یعنی دیورجنت، از همین فناوری برای قطعات هوافضا و حتی تجهیزات نظامی استفاده می‌کند و مونتاژ رباتیک بدون پروسه سنتی انجام می‌شود.

راننده در مرکز می‌نشیند و سرنشین کمی عقب‌تر قرار می‌گیرد. پیشرانه‌ هیبریدی‌اش بیش از ۱۲۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کند. با این حال، تولید بسیار محدود و ماهیت نمایشی فناوری‌اش باعث می‌شود بیشتر یک ویترین مهندسی باشد تا یک خودروی روزمره.

در کانال آپارات بیت ران ببینید: